Α+ΤΣΙΜΑΜΠΟΥΕ

=Τσιμαμπούε=

Ο **Τσιμαμπούε** //(ιταλ. Cimabue)// (1240 – 1302) ήταν Ιταλός ζωγράφος με καταγωγή από τη **Φλωρεντία**.

Θεωρείται ο τελευταίος σημαντικός Ιταλός καλλιτέχνης που ακολούθησε τη βυζαντινή τεχνοτροπία, η οποία κυριάρχησε στην πρώιμη μεσαιωνική ιταλική ζωγραφική. Από το σύνολο του έργου του ξεχωρίζουν τα **ψηφιδωτά** που φιλοτέχνησε, ενώ ο ίδιος θεωρείται ως ο καλλιτέχνης που ανακάλυψε τον Τζιότο του οποίου υπήρξε πιθανά δάσκαλος.

Το έργο του έθεσε τις βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχθηκαν μεταγενέστεροι ζωγράφοι, όπως ο **Τζιότο** και ο **Ντούτσιο**, κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα. Ο σύγχρονός του Δάντης εκτιμούσε ιδιαίτερα το έργο του και τον είχε κατατάξει ανάμεσα στους μείζονες Ιταλούς ζωγράφους της εποχής, όπως έκανε πολύ μεταγενέστερα και ο Τζόρτζιο Βαζάρι.

Η Σταύρωση του Χριστού, έργο του Τσιμαμπούε, Φλωρεντία

Λεπτομέρεια από το έργο "Σταύρωση" του Τσιμαμπούε

Κρίνοντας από τις παραγγελίες που ανέλαβε ο Τσιμαμπούε, φαίνεται πως αποτελούσε διακεκριμένο ζωγράφο της εποχής του, ενώ σχετικά μικρός αριθμός έργων του διασώζεται έως σήμερα. Το νεότερο από τα έργα που φιλοτέχνησε είναι ένα ψηφιδωτό του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή, για τον καθεδρικό ναό της Πίζας, που χρονολογείται στα 1301-1302.

Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του, τοποθετούνται δύο μεγάλες νωπογραφίες που ανέλαβε να φιλοτεχνήσει την περίοδο 1288-1290 για την εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης, μία //Σταύρωση// για την εκκλησία της Santa Croce της Φλωρεντίας, καθώς και η εικόνα της Παναγία για το ιερό της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας, στη Φλωρεντία.

Ο Τσιμαμπούε ακολούθησε αρκετά πιστά τη **βυζαντινή παράδοση**, ωστόσο θεωρείται πως παράλληλα καινοτόμησε, κυρίως μέσα από τη μεγάλη **εκφραστικότητα** των προσώπων που απεικόνισε και των **συναισθημάτων** που μεταφέρουν.